Bloggen is voor thuisblijvers

Om maar even te zeggen dat je als je steeds bezig bent met avonturen te beleven, je geen tijd (of zin) hebt om je electronisch dagboek bij te houden.
Daarbij, wie houdt er nu nog een dagboek bij tegenwoordig?
Laat staan één waar iedereen in kan komen kijken?
Of nog erger, één waar je de mensen voor uitnodigt om in te komen kijken. Me dunkt dat dat eigenlijk behoorlijk exibitionistisch is.
Is het dan misschien misschien omdat we mekaar willen laten zien hoe fantastisch onze avonturen wel niet zijn? Zodat we allemaal tegen mekaar kunnen opscheppen over de dingen die we beleven.
Dus in dat opzicht is mijn avontuur hier in Dijon hopelijk geweldig!

Of misschien wil ik gewoon wat troostende aandacht, want jullie zijn allemaal ginder en ik ben hier alleen. En ik heb niemand anders om mijn avonturen met te delen. En als we dan veronderstellen dat het aantal mensen om ervaringen met te delen en de geweldigheid van de ervaringen zich op een gelijke rechtevenredige manier verhouden, wie zou er dan het geweldigste leven hebben?

Als we veronderstellen dat mijn avonturen hier (minstens) 10 keer zo geweldig zijn als die van jullie, maar jullie 50 vrienden hebben en ik geen, komen we wiskundig al in de problemen, want;

Ge = geweldigheid van het leven
Avs = avontuurlijkheid Simon
Avt = avontuurlijkheid thuisblijvers
Des = deelbarheid van de avonturen Simon
Det = deelbarheid van de avonturen thuisblijvers

Avs = 10 * Avt
Des = 0/50 * Det

Ge(Simon) = Avs * Des
= 10 * 0 / 50
= 0

Wat nogal deprimerend is voor mij hier in Dijon.

Dus misschien moeten we maar veronderstellen dat al die nieuwe mensen die ik hier leer kennen samen één vriend vormen voor mij (vele malen een beetje is ook iets niewaar?).
Dan wordt dat;

Ge(Simon) = 10 * 1 / 50
= 0.2
Ofte 20%…

Conclusie; het leven is geweldiger thuis, dus misschien is bloggen inderdaad wel voor thuisblijvers. Heb je misschien niets te vertellen, maar tenminste mensen om het mee te delen.

ALS ik echter iets extra invoer, zoals bijvoorbeeld een "avonturen waarderingsfactor" X, die de mate aangeeft waarin iemand belang hecht aan het beleven van avonturen om de geweldigheid van het leven aan af te meten, welke, laten we zeggen 10x hoger is bij mij dan bij de gemiddelde thuisblijver, dan wordt de vergelijking ;

Ge(Simon) = Avs * Des * X
Met X = Avonturenwaarderingsfactor
Ge(Simon) = 10 * 1 / 50 * 10
= 2 (goe bezig…)

Op deze manier kunnen we mischien ook nog toevoegen;
coolheidsfactor (minstens ook 10)
nieuwheidsfactor (3, het blijft maar Frankrijk natuurlijk)
droomjobfactor (ook minstens 10)
veiligheidsmarge (2.5, standaard bij nieuwe ondernemingen)

En al redelijk snel aan een Ge(Simon) komen van 1500.

Waardoor we makkelijk kunne terugkomen op de eerste redenering; mijn avonturen hier zijn geweldig.

(maar bloggen is voor thuisblijvers en ik heb nood aan aandacht)

Bezoek

Ongelooflijk !

Tim (A3 voor sommigen) is me dit weekend komen bezoeken. En deugd dat gedaan heeft.
En speciaal voor de gelegenheid had ik natuurlijk voor (3, konden we wat verschillende dingen proberen) fietsen gezorgd voor ons, wat had je anders gedacht.

Maar wat veel belangrijker was, Tim bracht wat welkome afwisseling van het Frans, de Fransen, het alleen zijn en daarbovenop erg aangenaam gezelschap!

En niet te vergeten - Whisky
Voor de kenners; Glenrothes single speyside malt, van '91
De heerlijk geur van bessen, stroop en vanille gevat in het goudgele aroma van heerlijk straffen drank, hmmmm. De fles hierlaten was een geweldig idee Tim.

Zaterdagochtend zijn we dan 2 van de 3 fietsen gaan uitlaten; in Dijon werd er dit weekend de ESI bike challenge gereden. Een collega had ook wat vrienden op bezoek en samen zijn we aan de 35km "randonnee" begonnen (dat wil zeggen geen wedstrijd).
In mijn oren klinkt 35km mountainbiken ondertussen als "een uitstapje van een paar uurtjes", maar voor mensen die niet regelmatig fietsen ligt dat natuurlijk wel even anders.

Echter, aangezien Tim een echte vent is (en ik niet besefte wat ik voorstelde), is hij samen met ons moedig vertrokken... En heeft hij natuurlijk neig afgezien.
De details mag hij zelf vertellen (kwestie van zijn imago niet te veel te deuken). Eén ieder die zin heeft mag natuurlijk ook altijd zelf afkomen en proberen het beter te doen!

In ieder geval hebben we het weekend voor de rest afgemaakt zonder nog op een fiets te zitten (mede dankzij het weer). Gelukkig voor de rest wel opgevrolijkt door een diner met de franse collegas en hun vrienden en een kleine verhuis / bierproeverij achteraf. En op zo'n momenten valt het wel op dat ik toch al een beetje mijn plan kan trekken in het frans, vooral ook al als het er op café een beetje luidruchtiger / verwarrender / dialectiger aan toe gaat.

Zo is bijvoorbeeld:

bosser = werken
de la boite = van op het werk, van de fabriek
ver trans = de aanduiding voor woorden die omgedraaid worden gebruikt
l' emmef = de vrouwen, de meisjes (zie "ver trans")
une aiguille dans un mons de foin = naald in een hooiberg
dac = d'accord = ok
truc = "dinges"

En een beetje dialect hier en daar maakte het voor Tim natuurlijk niet makkelijker om te kunnen volgen.

In ieder geval, bedankt om af te komen Tim, je was de eerste, moge er nog vele volgen!

Mijn eerste wedstrijd (op een fiets)

Zoals voor zovele dingen is er altijd een eerste keer. Gewoonlijk vergezeld van aangename en vertrouwde kennissen zoals daar zijn; zweterige handen, verhoogde hartslag, twijfel en nog een aantal zaken die ergens beneden in m'n blog ook al zijn aangehaald.
Logisch denkende mensen zullen het verklaren,
Bange mensen zouden er nooit aan beginnen,
En ik, ik hou er wel van.

Het maakt je weer een beetje kinds, zoals toen je voor de eerste de wc rol afrolde door het hele huis, on ter eerste tot aan de zolder zonder de sliert te breken, voor mama het ziet.

Spannend.
Nog nooit gedaan.
Je weet niet of het zal lukken.
Je weet dat je zo rap mogelijk moet zijn.
On ter eerste.

zoiets dus...

En omdat grote jongens de zolder niet hoog genoeg vinden wordt die vervangen door de bergen.

De race was van de "enduro" variëteit, wat in 't kort inhoud dat je met de (ski-)lift naar boven wordt gehaald, dan over een min of meer uitgezette koers naar beneden knalt en tussenin moet er af en toe nog getrapt worden ook.

En net zoals bij een goed skiverlof moet er ook gewacht worden aan de lift...

Waarna er (na nog wat wachten) kan gestart worden:

Ge ziet het uiterste concentratie, gefocused op zijn doel en vergeten het litske van zijn rugzak dicht te doen...

Zo ziet het er makkelijk genoeg uit !

Bij gebrek aan een persoonlijke fotograaf op de coolste plekken, zijn er van mijn collega's betere foto's gemaakt dan van mij, maar het doet me toch genoegen dat ik sommigen kon bijhouden...

(let op het weggetje waar Flo juist afkomt op de achtergrond)

Nico die een poging doet om mij bij te houden (ik ben al weg...)

Voor de geïnteresseerden, de stand:

na 6 manches zaterdag 217ste van 350.

na nog eens 3 manches zondag (en 2 lekke banden en een gebroken achteras) 312de.

Voor een niet bijster speciaal totaal; de 262ste plaats !

Jammer voor de getallekes, zaterdag zag het er even naar uit dat ik de kaap van 200 zou voorbijgaan.

Maar wat een weekend !

Zelden nog zo veel gereden op zo'n korte tijd,

zo veel mooie weggetjes gezien,

zo snel naar beneden geknald,

en zo moe geweest achteraf.