Adieu Dijon

Vu comme il y a pas vraiment grande chose à faire dans une maison vide (apart ce qu'on aime bien faire, mais bon, même nous voulons faire quelque chose de different aprés un nuit est matin complet du même chose), donc Simon a pris son chapeau, Viola a pris Simon (encore une dérnière fois) et c'était parti pour une dérnière petite promenade dans la nature Bourguignonne.

je reste un prince Belge, donc je porte un chapeau quand je sort parce q'un bon chapeau est pas faux!

Et la femme aux foyer sort aussi, vu comme elle ne reste plus de foyer

Aah, les collines, ca va nous manquer...

et nous visitons Le Notre Dame d'Etang...
(si tu fait une promenade il faut bien avoir un but, et pourquoi pas demander l'aide de dieu quand tu rèves d'un nouveau boulot dans le vélo?)

On avait pas autant d'affaires avec nous enfaite...

Ah, le déménagement, on dirait qu'on l'aime bien aprés trop de fois qu'on l'a fait. Et en 2 mois on le fait encore une fois, olé! (Il y a quelqu'un qui a envie de nous aider en septembre? du bière et aménagement inclus!)

En tous cas, notre vie d'une année en Dijon rentrait dans un camion de 20 m³ avec un peut de reserve. Maintenant le plupart de nos affaires seront rangé dans la maison de jardin chez maman 'Simon', ça va être pratique... Bon, quand tu est en vacances t'a pas besoin de toutes tes affaires donc ca c'est qu'on va essayer de faire pendant l'été complet.

Heureusement on avait l'aide de quelques amis pour charger tous dans le camion et l'aide d'un certain collègue pour boire du bière (pas facille a gérer non plus samedi midi)
Merci a tous en tout cas (également, la bière devrait bu Ludo, t'as bien fait de venir!)

l'equippe de déménagement au travaille

l'équippe aprés le travail. la différence: Nico fait du vélo (pour imponer les 3 femmes?)

Le grand "3"

Simon est "devenu" 30 !

Il est un des vieux maintenant, mais comme le plut part de vous a passé ce frontière d'age déja, il y as longtemps, je me sent pas trop mal ... (vu comme vous ètes rester des cons quand même)

Est des anniversaires ont toujours des surprises, pareille pour le mien. J'avait expecté quelque chose de tranquille, c'etait plutôt l'inverse!
Des images dises toujours plus que des mots, donc ici les photo's compromittants.

quand t'es plus vieux, t'as le droit d'un ventre.

Aaah, quel bouquin...

Mmmh pizza (qui on regarde la bouf est pas le bouquin)

Une balcon est pas faite pour descendre en corde, Bruno! Merde...

Une de pleines des conneries à vélos, heuruesement il y as pas d'épreuves des autres

La maittresse de surprise elle même!

Blog en français

Je l'ai déja senti, continuer le blog en français, ca va être dur trés vites avec nos vocabulaire limité!
Pour maximaliser le compte rendu de l'effort qu'on va mettre dedans, n'hésite pas a nous corriger les structures des phrases / vocabulaire / conjugaisons / ... (en ajoutens des mots qu'on connaisse pas, genre familaire qoui).

Donc soi patient avec ces deux Belges!

trippers in hart en nieren

nen echte Franseus

Et voilà, zo ziet nu een echte Fransman er uit! Zoek de tien verschillen en win "une vraie baguette fraçaise"!

je pense donc je Suisse

Voorbije winter liepen we maar al te graag Leentje haar Zwitserse deur plat. Met een taart voor haar 31ste levensjaar of om Viola's birthday te vieren of gewoon om nog ne keer bij te kletsen of... Er was altijd wel een reden om de grote oversteek te wagen naar dat land buiten Europa en ons geld uit te geven aan ne goeie raclette en veel te schone bergzichten.

Amai, nooit gedacht dat het zo moeilijk was om op de juiste moment op 't knopke te drukken! Merci, Simon, voor de talrijke stunts waarvan wij er toch ééntje konden vast leggen op de gevoelige plaat.

Net gemist: Viola's grote verdwijn- en- verschijntruc van een colafleske. Simon slaagde er niet in om haar stunts te vereeuwigen op de foto.

En ja: na een half jaar Franse bagetten fretten is onze liefde voor elkaar er alleen maar erger op geworden!

sneeuwpret was nooit veraf!

Heel wat sneeuwpret beleefd deze winter: Wij op bezoek bij onze Zwitserse buurvrouw Leen en onze Belgische buren op bezoek bij ons. Of gewoon met Simon's collega's een dagje skiën in Métabief, het skistation op 2 uurtjes van Dijon.
Altijd fijn om eens uit onze bunker te komen en de buitenwereld wat te verkennen!

een uitputtende 'trektocht' op de slee met de gezusters Vandomme en hun aanhang!

en terwijl mammie & pappie lekker uitsliepen, leefde knutseljuf Viola zich uit met Wiebe & Elmo

(nooit gedacht dat ik de Aalsterse academie zo hard zou missen)

Viva Jan & Eva!

De laatste maanden mochten we heel wat bezoek verwelkomen in ons huisje.
Vooreerst waren daar Eva & Jan, die tijdens de koude wintermaand januari een romantisch weekendje Dijon geboekt hadden.
Begrijpelijk dat je naar het zonniger zuiden trekt als konig winter bij jou thuis aan de deur roffelt, al is het maar om een bezoekje aan onze Bourgondische ijskelder te brengen.
Helaas hadden deze twee hun Gentse viruskes ook mee gebracht en werd er heel wat afgesnot en uitgehoest. Na een voormiddagje rommelmarkten en thee zuipen in een theesalon moesten we Eva al roodblozend achterlaten in onze zetel met een dafalganneke of 3 en ging de toch zonder haar verder. Ook Jan takelde met iedere hoestbui ietsje meer af, maar zoals het een echte man betaamt, gaf hij niet op en trok op zondag zelfs met ons de heuvels in om een frisse neus te halen en enkele achtergebleven plekjes sneeuw aan te raken. (Wat achteraf belachelijk bleek aangezien 's avonds de sneeuw met bakken uit de hemel viel en zij bij hun vertrek de volgende ochtend nog lang nagenoten van een ondergesneeuwd Dijon op hun netvlies)
Eva kon 's avonds Jan's impressies mee beleven via de foto's en verhalen die we terug mee naar huis brachten en bij een volgend dafalganneke mocht ze wegtrippen in haar eigen fantasieën over La Ville De Moutarde!

Dus Eva: hier nog enkele herinneringen aan jullie tripje, die we graag met jou delen!

Uiteraard kom je met ervaren rommelmarkttrippers altijd de vreemdste dingen tegen, zoals een voorloper van de eerste Lappierres.

Jan en Viola's simulatie van het kleinste sneeuwgevecht ooit.

Stevig stijgen maakt het snot los en ontneemt ons de adem
(maar dat doet het uitzicht boven ook)

En na een fikse wandeling eindelijk weer bij Eva om gezellig samen een middagdutje te doen en ons uit te leven in gezelschapsspellekes!

Sitandgo!

De eerste versie van de uitgebreide website met mijn kindjes op is online, in 't FRANS natuurlijk.

hier is de link voor de kijklustigen:
http://www.mysitandgo.com/velo-ville-electrique/

(klik ook door naar het interview met mij en mijn favoriete fiets!)

Chez Simon&Viola

Voor al wie het overweegt eens een weekendje Dijon te bezichtigen, zie hier een kleine impressie van de romantische bed-and-breakfast die wij jullie stevig aanbevelen: Chez Simon & Viola!In een rustig straatje net buiten Dijon, op 5 minuutjes fietsen van het centrum. Fietsen zijn er uiteraard bij de vleet te vinden in de kelder.Een bezoekje aan de heuvels, met aangename picknickweides en prachtig uitzicht over de wijnvelden (als het tenminste nog eens zomer wordt) raden wij jullie ten sterkste aan. En als je houdt van mountainbiken, laat Simon dan jouw gids wezen.Of een uitje in de natuur met de tripstick valt ook best aan te raden.En al valt er in de stad weinig te beleven voor jonge luitjes zoals ons, er valt heus wel wat aan oudheid te bezichtigen en mosterdsouvenierkes te kopen!

Laat niets jullie nu nog tegenhouden en boek massaal een weekendje dans la moutarde!

brrr'tjes uit Dijon

Toen we vorige week ons huisje binnen kwamen, stond er op alle ramen aan de binnenkant een dikke laag ijs. Twee weken later is het nog steeds zo!

Ik las in de meteo dat het kwik nog een tijdje onder nul blijft. Niet echt aangenaam, maar -6°C schijnt hier normaal te zijn. Allemaal goed en wel voor diegenen met een deftig-geïsoleerde woonstee, maar daar doet onze huisbaas niet aan. Bij deze hebben we het dus berekoud! En ja, we proberen de planeet iedere dag een beetje warmer te stoken, maar ook onze electriciteit laat het afweten.

Probeer maar eens een iglo te verwarmen met een electrisch netwerk uit de jaren stillekes?! Dat gaat als volgt: je zet 1 electrisch vuurtje aan, enkel en alleen in de kamer waar je je bevindt, meestal de living dus - maar dan wil je ook nog warme thee om je handen te warmen, dus zet je de waterkoker aan. Als alles goed gaat, heb je warme thee en na even ook een warme rug. Maar als je toevallig vergeet dat de computer nog aan staat, of de microgolfoven omdat je een kersepittenkussentje aan't warmen bent - en je dus meer dan 2 electrische toestellen combineert, dan loopt het fout en mag je meermaals per dag naar buiten bij -6° om opnieuw de hoofdplon in de kelder aan te leggen. Te bedenken dat je 's avonds ook moet koken (alweer electrisch) en het licht aan steken omdat het donker wordt, en je dat dan liefst combineert met een beetje warme tenen, dat vraagt natuurlijk om problemen!

Bij deze: eind november EDF, de Franse electrabel, gebeld. Na twee weken eindelijk een technieker - om ne keer te kijken wat en hoe. Dan weer wachten. Vorige week opnieuw 2 techniekers - deze keer ook om foto's te nemen. (Blijkbaar hadden ze in lange tijd al niet meer zo'n ouwe kabels naar de straat gezien -allé zeg- en nog van 15 ampère, we kunnen geloven madame dat gij het koud hebt) Allé, nu opnieuw wachten.

Ja, wij zijn van die groene jongens die altijd de fiets nemen, maar moeten ze ons nu echt op deze manier spaarzaam energieverbruik bij brengen? En waarom hadden wij in november alweer onze ijskast verhuisd? Om ons eten vriesvrij te houden?

après-la-Belgique-dip

Twee weken kerstvakantie in België drukten ons nog maar eens met onze neus op de feiten: WIJ MISSEN VLAANDEREN!
Parceque ca bouge, omdat al onze vriendjes daar wonen, omdat onze mama's zo lekker koken, omdat we daar aan hedendaagse kunst en cultuur kunnen doen, omdat daar wél cafeetjes open zijn na middernacht (mét dansfeestjes!) en omdat Simon een omhooggevallen, zelfingenomen opdondertje als baas heeft waarbij de teamspirit ver te zoeken is en die hem het bloed van onder de nagels haalt!
Niet evident dus, als ge omwille van uw droomjob uw Belgische leven inruilde voor één in Dijon.
Thuiskomen in een ijskelder na de vertrouwde 6 uur durende rit, maakte er de nieuwjaarssfeer niet aangenamer op, dus hadden we toch wel een dikke week nodig om uit onze Dijon-dip te geraken.
Bij deze ondernamen we alles waar het in België nooit van komt: een goe stapke in de heuvels, streekwijn en lekkere zelkook-keuken degusteren, een deftig museum bezoeken (eindelijk!), ne keer een artistiek projectje uitvoeren, eerst stevig oefenen vooraleer naar de muziekschool te vertrekken, een kunstboek lezen, pinten pakken in 't Frans, bij -6°C met de collega's een goe toerke rijden op nen Lapierre... En komend weekend bovendien: het vooruitzicht van een dagske op latten in de sneeuw op nog geen 2uur rijden van Dijon!
Het helpt - dat in ieder geval - al is een baas natuurlijk niet zo eenvoudig vervangbaar. Maar in ieder geval aangenaam dat deze etter de eerste 2 werkweken van het nieuwe jaar in Azië doorbrengt! Zo is er toch een beetje hoop...

wat ondertussen voorbij ging

Het is reeds een half jaar geleden dat er iets op deze blog verscheen. (Dat komt er van als je jouw geliefde vrouw mee neemt naar het exotische Dijon, dan heb je plots geen tijd meer om te bloggen!)

Bij deze blazen we "De verschrikkelijke Simon in Dijon"-blog nieuw leven in met een naamsverandering en enkele nieuwe berichten over ons oude en nieuwe leven.
Wat ondertussen voorbij ging:

• 3 maanden van koude nachten zonder elkaars warme lijveke om vast te pakken in afwachting van een heel leven met elkaar
• een trouwfeestje om U tegen te zeggen: met stress, ja-woord, zelfmaakmode, fietstrip, feestje, fanfare, S&V The Movie, schoon weer, camperen in't sjiek en een gelukkige kasteelheer en kasteelvrouwe erop en eraan. Kortom: we zullen moeite moeten doen om dit op ons eerste jubilee te kunnen evenaren, maar we doen ons best!
  Als echte honeymoon-wielertoeristen namen we afscheid van ons Vlaamsche land... En genoten we recht vanuit het veld van Vlaanderens delicatesses
  Om te arriveren bij een sprookske, midden in onze geliefde dArdennen en godverdomme, 't was toch wel een sprookske met stralend schoon weer en kamperen verzekerst!bij deze: de prins en prinseshun favoriete strijdrosen al hun vriendjes en verwanten (herken jezelf!)Dat het een vree goe feestje was waar we nog lang van zullen nagenieten! (En dat we iedereen vree zullen missen)
• verhuizen, verhuizen en nogmaals verhuizen: van Ledeberg naar St-Amandsberg, van Gent naar Dijon, van Gents brolkot naar Antwerps brolkot, van zolder naar andere zolders, van Dijonees appartement naar maison au bord de Dijon... Het trauma aan verhuisdozen is niet meer veraf na een zomer lang onze valiezen in en uit te pakken.(zo vol ziet je appartementje er uit als je drie fietsen mee verhuist naar La douce France
• Bij gebrek aan honeymoon-trip een bezoekje aan de Franse en Zwitserse Alpen, die nu slechts op een boogscheut van ons vandaan liggen. Ideaal voor sensation-seaker Simon die graag in rugby-outfit van de skipistes sjeest met zijn tweewielerke en bijtijds ferm op zijn muile gaat! Ge kunt u wel voorstellen wat voor korstjes en blauwe plekken dat dat geeft om te verzorgen!Simon's bikers-vriendjes en tevens ook Lapierre-collega's namen eveneens deel aan het 'sensation seaken'en ook de eerste-hulpploeg bij fietsongevalletjes stond deze zomer weer paraat
  Als tussendoortje werd er ook van herdertje en herderinnetje gespeelden ontdekten we meerdere schone Alpenweiden Om toch nog een beetje aan honeymoon te doen!
  
• Ja kamperen is een echte zomersport... Bij gebrek aan een bed en meubels in ons nieuwe huisje overleefden we 2,5 maand op de Ikea-slaapzetel met een kartonnen doos als computer-en eettafeltje. Ondertussen kunnen we blindelings onze weg vinden doorheen de Ikea aangezien we onze slaapzetel meermaals gingen ruilen wegens doorzakkingsgevaar na één maand veelvuldig gebruik. En dat gratis en voor niks!
  
• De weg naar Dijon werd al door meerdere Vlaamsche vrienden gevonden! Dat het hier vaak saai is zonder een goe stukske Vlaamsche vuile klap en mopkes van eigen bodem, kan je wel zeggen. Dijon is een schoon stadje tussen de glooiende wijnvelden en het mosterdzaad, maar helaas ontbreekt het de inwoners aan wat moutarde in het gat. Bedankt dus, lieve vrienden, dat jullie onze weekends regelmatig van wat pit, een goeie Belgische pint en jullie aanwezigheid voorzien!
• En ja, waarvoor we tenslotte naar la ville de moutarde verhuisden: Simons fietspassie! Bij deze is zijn eerste ontwerp opgenomen in het nieuwe Lapierre-gamma voor het komende jaar. Wie nood heeft aan een schone nieuwe stadsfiets met of zonder electrisch duwtje in de rug, kan zich voortaan nen echte 'Simon' aanschaffen. Surf dus snel naar de Lapierre-site en zoek het gamma 'seat and go' want dat is Simon's werk van de voorbije 9 maand.