Ik ga dit kort houden, want wederom zonder foto's...
Het is erg aangenaam om wat informeler met de collegas op stap te gaan, het zijn immers tot hiertoe de enigste mensen die ik ken in Dijon, dus kijk ik buiten het mountainbike-gegeven ook wel voor wat persoonlijker contact en de grapjes uit naar de avonden die we gaan biken.
De informelere manier van omgang scherpt mijn frans ook veel sneller aan dan wat anders, tegenwoordig kan ik al eens een gevatte opmerking juist ten berde brengen of een grapje maken in de taal van Molière.
De rit zelf was wederom erg fijn, ik begin de ondergrond al wat beter te kennen en kan dus al iets meer inschatten waar er veel grip te vinden is en waar niet. En ik heb ook gemerkt dat je met 6 man moeiteloos 5 platte banden kan rijden en een paar crashes kan maken op dezelfde 2 uur. Volgende keer neemt er iemand een fototoestel mee, dan kunnen we tenminste de crashes filmen en op 't internet zetten...
donderdag 24 april 2008
woensdag 23 april 2008
Le weekend, c'est pour rouler quoi ??
Vrijdagavond kwam er last minute nog een Spicy 516 testfiets vrij, welke mij welwillend werd meegegeven voor het weekend. Aldus smeet ik evenals welwillend al mijn andere weekendplannen door het vensterraam en hees mezelf in het zadel.
Zaterdag op verkenning naar en rond de Mt Afrique, met zijn 600m hoogte de hoogste top in de directe nabijheid van Dijon. Een beetje zoals in onze ardennen dus en net zoals bij ons ook een beetje zweten om erop te raken. Helaas, helaas, mountainbikegewijs valt er hier bijzonder weinig te beleven, tenzij ik het gemist heb natuurlijk.
-foto's komen eraan-
Zondag op verkenning om te proberen vanuit Dijon zo rap mogelijk op zandwegen richting Plombière te fietsen en een beetje de afdalingscapaciteiten van de Spicy te testen. Tegelijkertijd nog een leuk crossparcourke ontdekt met heerlijke kombochten en 2 à 3 meter lange jumps tussenin, waarvoor ik mijn techniek toch nog eens zal moeten aanscherpen... Desalniettemin heb ik er ook enkele mooie drops gevonden in een aantal verschillende afdalingen, de kleinsten kan ik al bijschrijven op mijn lijstje, voor de grotere (1m en meer) kom ik nog terug.
-foto's komen eraan-
Zaterdag op verkenning naar en rond de Mt Afrique, met zijn 600m hoogte de hoogste top in de directe nabijheid van Dijon. Een beetje zoals in onze ardennen dus en net zoals bij ons ook een beetje zweten om erop te raken. Helaas, helaas, mountainbikegewijs valt er hier bijzonder weinig te beleven, tenzij ik het gemist heb natuurlijk.
Zondag op verkenning om te proberen vanuit Dijon zo rap mogelijk op zandwegen richting Plombière te fietsen en een beetje de afdalingscapaciteiten van de Spicy te testen. Tegelijkertijd nog een leuk crossparcourke ontdekt met heerlijke kombochten en 2 à 3 meter lange jumps tussenin, waarvoor ik mijn techniek toch nog eens zal moeten aanscherpen... Desalniettemin heb ik er ook enkele mooie drops gevonden in een aantal verschillende afdalingen, de kleinsten kan ik al bijschrijven op mijn lijstje, voor de grotere (1m en meer) kom ik nog terug.
vrijdag 18 april 2008
Business trip
De 2de week werd al meteen opgevrolijkt door het voorstel van enkele collega's om dinsdagavond een tripje te maken na het werk. De 5 Zesty testfietsen waren immers terug en het weer zag er na een hele week regen weer een beetje beter uit. Express of niet, ik was de 7de die erbijkwam, geen zesty voor mij dus. Nummer 6 kreeg de enige Spicy onder de poep, ik moest het stellen met de top of the line X-race, met scandium frame... Je
Een kleine rit werd al snel 2u15 goed doorrijden, maar met een gemoedelijke sfeer en het occasionele sprintje naar boven en beneden was het funfunfun! Halverwege ben ik
De fiets reed natuurlijk fantastisch (wat wel mag voor een fiets die bijna zoveel kost als een halve kleine auto), super reaktief, lekker stijf frame, vering die je niet voelt bij het klimmen en in gang schiet als je het nodig hebt, alleen bij de steile afdalingen ligt het zwaartepunt erg ver naar voor. Kortom een heel erg fijne ervaring die minstens wekelijk zal herhaald worden, waarschijnlijk meer. En dat allemaal in het kader van "fietsen testen", fiets minnend vlaanderen mag hierbij jaloers worden!
Ook in Dijon vliegt een weekend voorbij
Uitslapen, eindelijk! Na een week van gemiddeld veel te weinig en slechte slaap kan ik eindelijk gewoon blijven liggen na een nacht slechte slaap om te proberen toch een beetje meer van hetzelfde te hebben.
Na voor de 6de keer mijn middag-baguette gegeten te hebben, begint mijn tandvlees nog steeds niet te wennen aan de overdaad aan korst van een lang en smal brood. Gelukkig heb ik al ettelijke bakkers in de buurt uitgetest en een benchmark gemaakt van de beschikbare baguettes en hun kwaliteit. Ik kan dan nu ook overtuigd kiezen voor "de beste baguette" in een straal van 1 km, denk ik.
Verder doet een man alleen op een zaterdag vooral dingen die in de week niet zijn gelukt wegens geen en tijd en beperkte openingsuren van commerciële etablissementen. Het zonnetje schijnt, de heuveltjes lokken me aan maar de plicht roept.
Zondag fiets-dag! Ik wil vertrekken en het begint te regenen...
Na enig overpijnzen beslist mijn stoere helft om zich en er niets van aan te trekken en gepakt en gezakt stapt deze jongeman op zijn "Preston FR" en vertrekt richting bicycle-heaven.
Lange slingerende paadjes, niet breder dan een baguette soms, zwieren me naar beneden over rotsige, zanderige, bossige en naaldstruikerigere stukken gekruid met steile stukken losliggende keien overgoten met een zacht sausje van druiligere motregen.
Het leven kan toch mooi zijn...
Gelukkig komt de zon meer dan af en toe piepen en blijft de regen grotendeels weg. De fiets rijdt als een droom en aan de conditie kan zeker nog gewerkt worden, maar mij hoor je niet klagen. Na 4u rijden lonkt het rustgevende bad dan ook verleidelijk, het is mooi geweest, nu weet ik weer waarom ik hier ben.
Mijn ogen hebben getraand en
mijn oren gesuisd van de wind die erlangs ruist,
de modder hangt tot in mijn gezicht,
alles staat vol met krassen en schrammen van de doornstruiken,
mijn benen branden van de inspanning,
mijn tikker heeft meermaals wat slagen overgeslaan,
en de glimlach is weer even op mijn gezicht gebeiteld.
Moet er nog gezegd worden, ik ben een gelukkig man!
Na voor de 6de keer mijn middag-baguette gegeten te hebben, begint mijn tandvlees nog steeds niet te wennen aan de overdaad aan korst van een lang en smal brood. Gelukkig heb ik al ettelijke bakkers in de buurt uitgetest en een benchmark gemaakt van de beschikbare baguettes en hun kwaliteit. Ik kan dan nu ook overtuigd kiezen voor "de beste baguette" in een straal van 1 km, denk ik.
Verder doet een man alleen op een zaterdag vooral dingen die in de week niet zijn gelukt wegens geen en tijd en beperkte openingsuren van commerciële etablissementen. Het zonnetje schijnt, de heuveltjes lokken me aan maar de plicht roept.
Zondag fiets-dag! Ik wil vertrekken en het begint te regenen...
Na enig overpijnzen beslist mijn stoere helft om zich en er niets van aan te trekken en gepakt en gezakt stapt deze jongeman op zijn "Preston FR" en vertrekt richting bicycle-heaven.
Lange slingerende paadjes, niet breder dan een baguette soms, zwieren me naar beneden over rotsige, zanderige, bossige en naaldstruikerigere stukken gekruid met steile stukken losliggende keien overgoten met een zacht sausje van druiligere motregen.
Het leven kan toch mooi zijn...
Gelukkig komt de zon meer dan af en toe piepen en blijft de regen grotendeels weg. De fiets rijdt als een droom en aan de conditie kan zeker nog gewerkt worden, maar mij hoor je niet klagen. Na 4u rijden lonkt het rustgevende bad dan ook verleidelijk, het is mooi geweest, nu weet ik weer waarom ik hier ben.
Mijn ogen hebben getraand en
mijn oren gesuisd van de wind die erlangs ruist,
de modder hangt tot in mijn gezicht,
alles staat vol met krassen en schrammen van de doornstruiken,
mijn benen branden van de inspanning,
mijn tikker heeft meermaals wat slagen overgeslaan,
en de glimlach is weer even op mijn gezicht gebeiteld.
Moet er nog gezegd worden, ik ben een gelukkig man!
donderdag 17 april 2008
Het einde van de eerste week
Haha, le boulot c'est fantastique !
Buiten dat haar dat af en toe niet meewerkt zit het allemaal snor.
Mijn eerst projekt wordt erg fijn, het volgende staat al klaar en op mij te wachten, de collega's vallen kei goed mee en niemand vind het erg dat ik op een Cannondale kom! Kon niet beter!
Er zijn hier en daar wel vreemde verschillen op te merken, zoals bijvoorbeeld:
- 2 uur middagpauze! Stel u voor 2 uur ?? tussen 12 en 14u ligt alles hier plat er zijn zelfs bakkers die sluiten! Maar alles went en zo heb ik ruimschots de tijd om 's middags over huis te rijden (10 minutjes maar met de fiets) te eten en te winkelen.
- Flexibiliteit... Rond 8u beginnen tot 12u ongeveer, om 14u weer beginnen tot 18u ongeveer... In realiteit loopt alles echter wat uit en voor je het weet is je middagpauze nog maar 1u15 en ben je 's avonds om 19u nog bezig. Niet dat ik veel anders te doen heb natuurlijk. Maar toch.
- Slapen is een probleem. 's avonds geen zin om erin te kruipen en 's morgens er vroeg uit, 's middags al terug moe en lange dagen werken. Hopelijk brengt het weekend wat rust en kan ik me wat settelen in alleen zijn.
- als je appartement wat veel scheef loopt wordt je een beetje gedesoriënteerd. Het is een beetje zoals op een boot alleen altijd golfslag naar links ofzo. Alles went echter, ook afhellen naar links.
Dit weekend heb ik voor mezelf al een kleine uitstap gepland naar wat trails nabij Dijon, op aanraden van een collega maak ik een uitstapje naar Plombière, ongeveer 15km van waar ik woon, alwaar een klein downhill trackje, wat dirtjumps en wat mooie singletrack te vinden zou zijn, ik ben benieuwd, de beentjes lopen al warm!
Buiten dat haar dat af en toe niet meewerkt zit het allemaal snor.
Mijn eerst projekt wordt erg fijn, het volgende staat al klaar en op mij te wachten, de collega's vallen kei goed mee en niemand vind het erg dat ik op een Cannondale kom! Kon niet beter!
Er zijn hier en daar wel vreemde verschillen op te merken, zoals bijvoorbeeld:
- 2 uur middagpauze! Stel u voor 2 uur ?? tussen 12 en 14u ligt alles hier plat er zijn zelfs bakkers die sluiten! Maar alles went en zo heb ik ruimschots de tijd om 's middags over huis te rijden (10 minutjes maar met de fiets) te eten en te winkelen.
- Flexibiliteit... Rond 8u beginnen tot 12u ongeveer, om 14u weer beginnen tot 18u ongeveer... In realiteit loopt alles echter wat uit en voor je het weet is je middagpauze nog maar 1u15 en ben je 's avonds om 19u nog bezig. Niet dat ik veel anders te doen heb natuurlijk. Maar toch.
- Slapen is een probleem. 's avonds geen zin om erin te kruipen en 's morgens er vroeg uit, 's middags al terug moe en lange dagen werken. Hopelijk brengt het weekend wat rust en kan ik me wat settelen in alleen zijn.
- als je appartement wat veel scheef loopt wordt je een beetje gedesoriënteerd. Het is een beetje zoals op een boot alleen altijd golfslag naar links ofzo. Alles went echter, ook afhellen naar links.
Dit weekend heb ik voor mezelf al een kleine uitstap gepland naar wat trails nabij Dijon, op aanraden van een collega maak ik een uitstapje naar Plombière, ongeveer 15km van waar ik woon, alwaar een klein downhill trackje, wat dirtjumps en wat mooie singletrack te vinden zou zijn, ik ben benieuwd, de beentjes lopen al warm!
De eerste dag
Een eerste dag zal altijd een eerste dag blijven, zij het nu de eerste dag naar het lager onderwijs of de eerste dag naar een nieuw werk in een stad waar ge niemand kent, iedereen frans spreekt en alles soms een beetje te snel lijkt te gaan. Het enigste verschil is dat de mama u niet meer tot aan de poort brengt. En ook al laat ge het niet zien, de zenuwen doen altijd een beetje raar.
Zal dit de job van men leven zijn?
Zullen de collega's wel meevallen?
Heb ik wel de juiste beslissing gemaakt om naar hier te komen werken?
Wat ga ik doen als ze mij na een paar dagen buitenzwieren?
Heb ik wel de juiste schoenen aan?
Gaan ze het erg vinden als ik hier aankom op een Cannondale?
Ligt mijn haar wel goed?
....
Allez ge kent dat wel zeker.
Tegen het einde van de week zal ik hier dus hopelijk op kunnen antwoorden!
Zal dit de job van men leven zijn?
Zullen de collega's wel meevallen?
Heb ik wel de juiste beslissing gemaakt om naar hier te komen werken?
Wat ga ik doen als ze mij na een paar dagen buitenzwieren?
Heb ik wel de juiste schoenen aan?
Gaan ze het erg vinden als ik hier aankom op een Cannondale?
Ligt mijn haar wel goed?
....
Allez ge kent dat wel zeker.
Tegen het einde van de week zal ik hier dus hopelijk op kunnen antwoorden!
Visuele afdruk van mijn avonturen
Wegens gebrek aan een 2de exemplaar digitaal fototoestel zal deze blog dus nog zonder foto's blijven tot mijn "rolleke" is opgetrokken. Mensen die willen komen poseren voor mijn lens (naakt?) zijn steeds welkom, andere mensen ook.
Aankomst
En zo gebeurde het dat met ik zonder overdreven veel voorbereiding vertrok naar Dijon op de zalige dag des weeks, donderdag 3 april. Scoutsman Jan leende mij en mijn vrouw in spé zijn auto en weg waren we. 600 km en enkele uren later werd er enkel nog frans gesproken en was het weertje omgeslagen naar een fris maar aangenaam lente zonnetje.
Het plan was om met z'n tweeën een appartementje te kiezen en er een beetje een vakantie vierdaagse van te maken. Nu moet je weten dat er in Dijon behoorlijk wat te huur staat, de gazetjes staan er vol van en er zijn meer immokantoren dan fietsers hier, wat je iets over beide zou kunnen vertellen.
Een mens zou verder verwachten dat aangezien dit de EU is er vrij verkeer van personen en goederen is, maaaaar, niets zo simpel als het lijkt. Een fransman is blijkbaar van nature uit nogal wantrouwig naar zijn huurders toe en dat hebben we mogen ondervinden... (speciaal voor vertaald in het nederlands!)
Eigenaar: Goeimiddag mijnheer, waarom komvt u naar hier?
Ikke: Ah om te werken he, bij Lapierre, de fietsfabrikant!
E: En wat gaat ge daar dan doen?
I: Ik ben ingenieur, ik ga daar de nieuwe fietsen maken
E: En wat zal dat verdienen?
I: Euh, ongeveer 4x de huurprijs van uw eigendom...
E: Ah zo, ... En kan je daar een contract van laten zien?
I: Euh, nee ... Maar ik kan het u wel brengen maandag of dinsdag?
E: En wie staat er borg voor u?
I: Mijn lief? Lapierre?
E: Ik bedoel welke bank, als gij dan niet meer kunt betalen dan betalen zij mij tenminste
I: Ik moet dus een verzekering nemen om de huurbijdrage veilig te stellen?
E: Ja
I: En is er dan een waarborg?
E: Ja, 2 maand (of soms 3)
I: ...
Na drie dagen rondrijden (op de fiets gelukkig) en zoeken hebben we gelukkig toch een erg charmant en scheef appartmentje gevonden, van een sympathieke professor in de kunsten! Ineens goeie contacten leggen dus voor wanneer Viola naar hier verhuist. En vergeleken met anderen mooi in orde, met een beetje meubels en voor een deftige prijs (485 euro + elektriciteit + gas), met een apart slaapkamertje.
Ondertussen was het jammergenoeg al zaterdagavond, er restte ons dus nog maar 1 nacht samen in mijn nieuwe stulpje. En zoals te verwachten was viel het afscheid ons allebei erg zwaar de volgende ochtend, met uitzicht op 4 weken alleen zijn. Gelukkig heb ik mijn droomjob en Viola thuis de vrienden...
Het plan was om met z'n tweeën een appartementje te kiezen en er een beetje een vakantie vierdaagse van te maken. Nu moet je weten dat er in Dijon behoorlijk wat te huur staat, de gazetjes staan er vol van en er zijn meer immokantoren dan fietsers hier, wat je iets over beide zou kunnen vertellen.
Een mens zou verder verwachten dat aangezien dit de EU is er vrij verkeer van personen en goederen is, maaaaar, niets zo simpel als het lijkt. Een fransman is blijkbaar van nature uit nogal wantrouwig naar zijn huurders toe en dat hebben we mogen ondervinden... (speciaal voor vertaald in het nederlands!)
Eigenaar: Goeimiddag mijnheer, waarom komvt u naar hier?
Ikke: Ah om te werken he, bij Lapierre, de fietsfabrikant!
E: En wat gaat ge daar dan doen?
I: Ik ben ingenieur, ik ga daar de nieuwe fietsen maken
E: En wat zal dat verdienen?
I: Euh, ongeveer 4x de huurprijs van uw eigendom...
E: Ah zo, ... En kan je daar een contract van laten zien?
I: Euh, nee ... Maar ik kan het u wel brengen maandag of dinsdag?
E: En wie staat er borg voor u?
I: Mijn lief? Lapierre?
E: Ik bedoel welke bank, als gij dan niet meer kunt betalen dan betalen zij mij tenminste
I: Ik moet dus een verzekering nemen om de huurbijdrage veilig te stellen?
E: Ja
I: En is er dan een waarborg?
E: Ja, 2 maand (of soms 3)
I: ...
Na drie dagen rondrijden (op de fiets gelukkig) en zoeken hebben we gelukkig toch een erg charmant en scheef appartmentje gevonden, van een sympathieke professor in de kunsten! Ineens goeie contacten leggen dus voor wanneer Viola naar hier verhuist. En vergeleken met anderen mooi in orde, met een beetje meubels en voor een deftige prijs (485 euro + elektriciteit + gas), met een apart slaapkamertje.
Ondertussen was het jammergenoeg al zaterdagavond, er restte ons dus nog maar 1 nacht samen in mijn nieuwe stulpje. En zoals te verwachten was viel het afscheid ons allebei erg zwaar de volgende ochtend, met uitzicht op 4 weken alleen zijn. Gelukkig heb ik mijn droomjob en Viola thuis de vrienden...
woensdag 16 april 2008
Timetravel
sinds ik eigenlijk al bijna 2 weken in Dijon ben en nu pas aan mijn blog begin zal ik stapsgewijs mijn belevenissen updaten in "realtime" x "speedfactor Z" die volledig afhangt van mijn goesting om achter de computer te zitten.
Gewoon om eventuele slimmerikken voor te zijn; de data zullen dus niet kloppen.
Gewoon om eventuele slimmerikken voor te zijn; de data zullen dus niet kloppen.
Abonneren op:
Posts (Atom)