Twee weken kerstvakantie in België drukten ons nog maar eens met onze neus op de feiten: WIJ MISSEN VLAANDEREN!
Parceque ca bouge, omdat al onze vriendjes daar wonen, omdat onze mama's zo lekker koken, omdat we daar aan hedendaagse kunst en cultuur kunnen doen, omdat daar wél cafeetjes open zijn na middernacht (mét dansfeestjes!) en omdat Simon een omhooggevallen, zelfingenomen opdondertje als baas heeft waarbij de teamspirit ver te zoeken is en die hem het bloed van onder de nagels haalt!
Niet evident dus, als ge omwille van uw droomjob uw Belgische leven inruilde voor één in Dijon.
Thuiskomen in een ijskelder na de vertrouwde 6 uur durende rit, maakte er de nieuwjaarssfeer niet aangenamer op, dus hadden we toch wel een dikke week nodig om uit onze Dijon-dip te geraken.
Bij deze ondernamen we alles waar het in België nooit van komt: een goe stapke in de heuvels, streekwijn en lekkere zelkook-keuken degusteren, een deftig museum bezoeken (eindelijk!), ne keer een artistiek projectje uitvoeren, eerst stevig oefenen vooraleer naar de muziekschool te vertrekken, een kunstboek lezen, pinten pakken in 't Frans, bij -6°C met de collega's een goe toerke rijden op nen Lapierre... En komend weekend bovendien: het vooruitzicht van een dagske op latten in de sneeuw op nog geen 2uur rijden van Dijon!
Het helpt - dat in ieder geval - al is een baas natuurlijk niet zo eenvoudig vervangbaar. Maar in ieder geval aangenaam dat deze etter de eerste 2 werkweken van het nieuwe jaar in Azië doorbrengt! Zo is er toch een beetje hoop...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten