Aankomst

En zo gebeurde het dat met ik zonder overdreven veel voorbereiding vertrok naar Dijon op de zalige dag des weeks, donderdag 3 april. Scoutsman Jan leende mij en mijn vrouw in spé zijn auto en weg waren we. 600 km en enkele uren later werd er enkel nog frans gesproken en was het weertje omgeslagen naar een fris maar aangenaam lente zonnetje.

Het plan was om met z'n tweeën een appartementje te kiezen en er een beetje een vakantie vierdaagse van te maken. Nu moet je weten dat er in Dijon behoorlijk wat te huur staat, de gazetjes staan er vol van en er zijn meer immokantoren dan fietsers hier, wat je iets over beide zou kunnen vertellen.
Een mens zou verder verwachten dat aangezien dit de EU is er vrij verkeer van personen en goederen is, maaaaar, niets zo simpel als het lijkt. Een fransman is blijkbaar van nature uit nogal wantrouwig naar zijn huurders toe en dat hebben we mogen ondervinden... (speciaal voor vertaald in het nederlands!)

Eigenaar: Goeimiddag mijnheer, waarom komvt u naar hier?
Ikke: Ah om te werken he, bij Lapierre, de fietsfabrikant!
E: En wat gaat ge daar dan doen?
I: Ik ben ingenieur, ik ga daar de nieuwe fietsen maken
E: En wat zal dat verdienen?
I: Euh, ongeveer 4x de huurprijs van uw eigendom...
E: Ah zo, ... En kan je daar een contract van laten zien?
I: Euh, nee ... Maar ik kan het u wel brengen maandag of dinsdag?
E: En wie staat er borg voor u?
I: Mijn lief? Lapierre?
E: Ik bedoel welke bank, als gij dan niet meer kunt betalen dan betalen zij mij tenminste
I: Ik moet dus een verzekering nemen om de huurbijdrage veilig te stellen?
E: Ja
I: En is er dan een waarborg?
E: Ja, 2 maand (of soms 3)
I: ...

Na drie dagen rondrijden (op de fiets gelukkig) en zoeken hebben we gelukkig toch een erg charmant en scheef appartmentje gevonden, van een sympathieke professor in de kunsten! Ineens goeie contacten leggen dus voor wanneer Viola naar hier verhuist. En vergeleken met anderen mooi in orde, met een beetje meubels en voor een deftige prijs (485 euro + elektriciteit + gas), met een apart slaapkamertje.

Ondertussen was het jammergenoeg al zaterdagavond, er restte ons dus nog maar 1 nacht samen in mijn nieuwe stulpje. En zoals te verwachten was viel het afscheid ons allebei erg zwaar de volgende ochtend, met uitzicht op 4 weken alleen zijn. Gelukkig heb ik mijn droomjob en Viola thuis de vrienden...